Milo Manara

Maurilio Manara (umjetničko ime Milo Manara) počeo je svoju karijeru, kao i mnogi drugi umjetnici, kao slikar i crtač radova za reklame, prije nego što je 1969. nacrtao svoj prvi strip Genius. Između 1968. i 1971. godine bio je student na univerzitetu u Veneziji. Da bi mogao finansirati školovanje, crtao je pornografske stripove za različite magazine, istovremeno je radio plakate i postere za umjetnički kolektiv Miraculo. Kao student, imao je praksu kod španskog umjetnika Miguela O. Berrocala, od kojeg je naučio dosta toga o slikanju ljudske anatomije.  Između 1971. i 1973. godine crtao je jeftinu erotsku priču Jolanda de Almaviva, kao i razne druge stripove za magazine Telerompo i Corriere dei Ragazzi. U to vrijeme, pored erotskih, crtao je najviše istorijske stripove, većinom sa poznatim ličnostima kao Nero, Attila, Robert Oppenheimer.

Prvi internacionalni uspjeh zabilježio je 1978. godine sa stripom Kralj majmuna, koji je 1980. godine izašao u ediciji Heavy Metal i čiji je scenario napisao Silverio Pisus po poznatom literaturnom djelu iz Kine. To je Manari bila propusnica za nešto zahtjevnije stripove, tako da su sljedili mnogobrojni radovi za seriju Historie de France i mnoge druge stripove. Najveći uspjeh postigao je svakako sa serijom Giuseppe Bergmann, koju je radio zajedno sa poznatim režiserom Federicom Fellinijem.  Interesantna je činjenica da Manara uživa veću popularnost na internacionalnoj sceni, kao na primjer u Francuskoj, nego u njegovoj rodnoj zemlji Italiji. Povremeno radi i na američkim projektima, između ostalih Sandman i X-Men. To je ipak rijetko, što je možda i dobro s obzirom da je pogotovo za superherojske stripove i više nego prekvalifikovan.

U njegovim radovima primjeti se mješavina umjetničkih, filozofskih i religijskih tema koji zajedno daju jednu kompleksnu sliku samoprezentacije jednog modernog umjetnika. Ljudske likove crta čisto i jasno, bez suvišnog sijenčenja, dok nadnaravni elementi su nešto složenije nacrtani, što crtežu daje posebnu, mračniju atmosferu. U toku godina može da se primjeti evolucija njegovog crteža, tako da je Manaru najbolje uporediti sa vinom, što je stariji to je bolji.

Ono po čemu je Manara najpoznatiji široj publici su perfektno nacrtane erotske slike u stripovima. U stripovima posebnu pažnju posvjećuje ženskoj stražnjici, koju crta u svoj svojoj ljepoti, pa bi se moglo reći da je Manara tim dijelom tijela doslovno opsjednut.

Također, teme kao dominacija, ropstvo i voajerizam su česti elementi njegovih stripova. Često se igra sa moralnim granicama i temama koje su u društvu tabu, prije svega incest, pedofilija i tajni seksualni život svećenika, izazvale su već više puta kritike raznih organizacija kao i crkvenih krugova. Strip Borgia, koji je crtao po scenariju Jodorowskog, je upravo jedno od takvih djela. Iako je poznata priča o perverznom papi, Manara je izuzetno hrabro prenio ovu priču u strip od više nastavaka. Povodom aktuelnih događaja posljednjih godina o zlostavljanju djece od strane svećenika, ovo je trenutno jedna od najgorih reklama što bi crkva sebi mogla da poželi.  Teško je reći koliko su neki njegovi stripovi politički korektni, činjenica je da neki škakljivi elementi nisu plod Manarine fantazije, već stvari o kojima se priča dugo vremena, mada ne toliko često u javnosti.

U toku vremena radio je sa najpoznatijim imenima iz svijeta stripa. Hugo Pratt, Alejandro Jodorowsky, Chris Claremont, Neil Gaiman i Federico Fellini su samo neka od poznatih imena devete umjetnosti sa kojima je Manara surađivao.

Poznatom umjetniku Hugu Prattu posvetio je pažnju i iskazao poštovanje s time što ga je stavio kao jednog od likova u stripu Giuseppe Bergmann. Sa Prattom je dijelio veliko prijateljstvo, tako da ne iznenađuje da su zajedno napravili dva stripa: Indijansko ljeto i El Gaucho. Ta dva stripa imaju već spomenute elemente po kojima se mogu prepoznati Manarini stripovi. Pogotovo Indijansko ljeto doživilo je veliki internacionalni uspjeh i to pored svih kritika, na koje je Manara u međuvremenu navikao.

Pored stripova Manara radi i na reklamama, prije svega poznati su njegovi crteži za razne automobilske reklame kao i 1998. kada je pod režijskom palicom Luca Bessona zajedno sa manekenkom Estellom Warren uradio dvije reklame za Chanel Nº 5.  2006. dizajnirao je kacigu za Moto GP vozača Valentina Rossija, koji je veliki Manarin fan i sa kojim je zajedno radio na projektu Quarantaesi.

Prema Manarinim stripovima Le Déclic, Le Parfum de l'invisible i La Légende de Parva su snimljeni filmovi. 2006. je za animiranu televizijsku seriju City Hunter, uradio dizajn karaktera. Serija je imala deset epizoda po jedanaest minuta i bila je emotivana 2006. I 2007. godine na televizijskoj mreži FOX.

Milo Manara dobitnik je mnogobrojnih nagrada od kojih su najvažnije Yellow Kid, Harvey i Eisner Award, koji je dobio za rad na kultnoj vertigovoj seriji Sandman.

2007 godine potpisao je ugovor sa Paninijem, koji od tog vremena ima ekskluzivna prava na svim Manarinim radovima.